voor zondag 5 oktober 2014 ga ik de gestelde 101 doelen halen.. volg op dit blog hoe ik het bewerkstellig!
zaterdag 20 april 2013
reflectie
Betekenis ' reflectie '
Je hebt gezocht op het woord: reflectie.
re·flec·tie (de; v; meervoud: reflecties)
1. weerkaatsing
2. overweging, bespiegeling
In gesprekken kom je tot de ontdekking dat je aan het reflecteren bent. En een reflectie is soms confronterend, maar niet altijd.
Ik sprak een ouder van een bijzonder kind uit mijn klas. Nou zijn alle kinderen bijzonder, maar sommige zijn bijzonderder dan anderen. En dat gaf me een spiegel, in deze een fijne spiegel, want ik lijk het goede pad gekozen te hebben.
Soms is het letterlijk, de weerkaatsing van het leven. Welke sporen hebben het leven met haar gebeurtenissen na de inslag, na gelaten op mijn ziel, mijn lijf en mijn vertrouwen. En als ik daar voor mijzelf, want voor ander hoef ik het niet te doen, bij stilsta, bemerk ik dat er flinke kraters zijn geslagen.
De kunst is om deze kraters te accepteren en bewust te zijn dat ik een keuze heb. Ik heb een keuze om te leven met spijt en de pijn. Ik kan kiezen om deze te accepteren, een plek te geven en op basis van de opgedane kennis verder te kijken welke weg er om of met de kraters genomen kan worden.
Dit kost enkel wel weer energie, en levert dit ook weer energie op en verwacht ik dat terug, of accepteer ik dat iets soms meer energie kost dan dat het oplevert. Ik hoop op reflectie, want ik heb deze hard nodig.
Ik ben nog lang niet klaar met reflecteren.....maar dat verwacht ik ook niet...
Jij wel?
zaterdag 6 april 2013
In gevecht
Ik heb de lat hoog liggen en daardoor kom ik mezelf telkens tegen.
Ik wil de cityrun lopen.
Ik wil mijn werk goed doen.
Ik wil het thuis gezellig hebben en
Ik wil ook nog doelen halen.
Dan raak ik in gevecht met mezelf.
Ik sta vroeg op en gelukkig slaap ik weer beter.
Dan op tijd naar het werk en dan wil ik de dag goed starten.
Intensief doe ik mijn werk en het lijkt nooit klaar.
De eerste battle is geslagen.
Thuisgekomen, rol ik door in de rol die ik het liefste speel.
Ik kook vaak het eten af, ik probeer aandacht te geven aan mijn liefsten.
Tegen de tijd dat mijn kinderen in bed liggen, na een knuffel en de nodige aandacht, plof ik neer op de bank. Mijn benen willen mijn gewicht niet meer dragen en mijn hoofd wil niets anders dan hersenloos gebabbel.
De dag is op zo'n moment alweer voorbij en de vuile vaat laat ik vaak staan voor mijn thuiswerkende man. Net als de ontbijttrommels en de rest van de woonkamer. En zo vliegt de week.
En dan is er pas in het weekend de rust in mijn lijf om de trainen. Ik geloof dat ik dit met een paar weken anders is. Dan ben ik gewent aan mijn nieuwe ritme, maar nu is het lopen nog een intens gevecht.
Als ik moet gaan, is het een gevecht.
Als ik de eerste stappen zet is het een strijd.
Ik voel de koude wind door mijn kleding jagen en zou het liefst weer terug mijn warme huis in lopen.
Maar ik ben dan toch al buiten, met mijn sportkleding aan.
Na de eerste minuten overvalt een gevoel van kracht. Ik kan dit en ik wil dit, ik wil dit voor Zoyra en haar kracht in haar gevecht voor meer mogelijkheden voor kinderen met een stofwisselingsziekte.
Halverwege is het dan weer vechten met mijn lijf, hier en daar brand het, of willen mijn voeten niet helemaal wat mijn hoofd verwacht.
Maar thuis gekomen is de endorfine toegeslagen en de opluchting een feit.
Maar dit lukt mij nu niet door de week en elke dag als ik thuiskomt stoort me dat. Ik wil alles, alles goed doen, mijn lat ligt hoog.
Aan het einde van de week, ik ben moe en mijn hoofd is overvol van het werken met mensen. Overal waar ik ben zijn mensen, jonge en oude mensen die iets van mijn vragen. En dan heel soms krijg ik een cadeautje, een vrijdagmiddag waarbij mijn huis leeg is. En heel soms daaraan een nacht, alleen.
En zelfs dan, terwijl ik even helemaal met mezelf ben, ben ik in strijd. Ik zie wat ik anders wil voor mijn kinderen, maar ik kan niet anders dan rondhangen. Iets eten en t.v. kijken, en even niets. Ik zou van alles willen, maar uiteindelijk kan ik niet veel anders dan me overgeven aan de moeheid en hersenloos rondhangen. En als dat voorbij is, dan ben ik weer klaar om mezelf te geven in plaats van te bevechten.
Ik wil de cityrun lopen.
Ik wil mijn werk goed doen.
Ik wil het thuis gezellig hebben en
Ik wil ook nog doelen halen.
Dan raak ik in gevecht met mezelf.
Ik sta vroeg op en gelukkig slaap ik weer beter.
Dan op tijd naar het werk en dan wil ik de dag goed starten.
Intensief doe ik mijn werk en het lijkt nooit klaar.
De eerste battle is geslagen.
Thuisgekomen, rol ik door in de rol die ik het liefste speel.
Ik kook vaak het eten af, ik probeer aandacht te geven aan mijn liefsten.
Tegen de tijd dat mijn kinderen in bed liggen, na een knuffel en de nodige aandacht, plof ik neer op de bank. Mijn benen willen mijn gewicht niet meer dragen en mijn hoofd wil niets anders dan hersenloos gebabbel.
De dag is op zo'n moment alweer voorbij en de vuile vaat laat ik vaak staan voor mijn thuiswerkende man. Net als de ontbijttrommels en de rest van de woonkamer. En zo vliegt de week.
En dan is er pas in het weekend de rust in mijn lijf om de trainen. Ik geloof dat ik dit met een paar weken anders is. Dan ben ik gewent aan mijn nieuwe ritme, maar nu is het lopen nog een intens gevecht.
Als ik moet gaan, is het een gevecht.
Als ik de eerste stappen zet is het een strijd.
Ik voel de koude wind door mijn kleding jagen en zou het liefst weer terug mijn warme huis in lopen.
Maar ik ben dan toch al buiten, met mijn sportkleding aan.
Na de eerste minuten overvalt een gevoel van kracht. Ik kan dit en ik wil dit, ik wil dit voor Zoyra en haar kracht in haar gevecht voor meer mogelijkheden voor kinderen met een stofwisselingsziekte.
Halverwege is het dan weer vechten met mijn lijf, hier en daar brand het, of willen mijn voeten niet helemaal wat mijn hoofd verwacht.
Maar thuis gekomen is de endorfine toegeslagen en de opluchting een feit.
Maar dit lukt mij nu niet door de week en elke dag als ik thuiskomt stoort me dat. Ik wil alles, alles goed doen, mijn lat ligt hoog.
Aan het einde van de week, ik ben moe en mijn hoofd is overvol van het werken met mensen. Overal waar ik ben zijn mensen, jonge en oude mensen die iets van mijn vragen. En dan heel soms krijg ik een cadeautje, een vrijdagmiddag waarbij mijn huis leeg is. En heel soms daaraan een nacht, alleen.
En zelfs dan, terwijl ik even helemaal met mezelf ben, ben ik in strijd. Ik zie wat ik anders wil voor mijn kinderen, maar ik kan niet anders dan rondhangen. Iets eten en t.v. kijken, en even niets. Ik zou van alles willen, maar uiteindelijk kan ik niet veel anders dan me overgeven aan de moeheid en hersenloos rondhangen. En als dat voorbij is, dan ben ik weer klaar om mezelf te geven in plaats van te bevechten.
vrijdag 29 maart 2013
Passie
Mijn dochter stelde de vragen, die velen onder ons ook stellen: waarom wordt Jezus verraden door een vriend en waarom wordt zijn marteling voortgezet? En was ontevreden met het antwoord. Dat weet niemand en we kunnen het niet meer vragen aan de mensen die het gedaan hebben.
Mijn zoon werd emotioneel, hij moest denken aan iemand die overleden is. Het was heerlijk om hem op schoot te nemen en hem troostende woorden in zijn oor te fluisteren.
En nu, de ochtend na deze avond, moet ik denken aan de passie. De passie waarmee deze mensen gisteren het verhaal hebben verteld. De passie waarmee Jezus voor zijn geloof is gaan staan en de passie van mijn vader voor de Matteüs.
Mijn passie zit verstopt in mijn 101 doelen.
Zo heb ik meer dan 10 doelen die te maken hebben met (gezond eten) Zonder er van bewust te zijn at ik deze week bijvoorbeeld 2 keer vegetarisch.
Zo hebben negen doelen te maken met mijn gezin.
Ook nog een bergje doelen met klussen in het huis en creatief met stof.
Uiteindelijk komt het toch op één ding neer: het zijn mijn doelen, voor mijn leven en mijn ontwikkeling.
Misschien is dit een goede dag om te starten met een bijbelverhaal voorlezen aan de kinderen, zoals mijn Oma dat aan mij deed. Ze beleefde haar geloof intensief en voelde zich geroepen dat met mij te delen. Ik heb daar veel liefde uit ervaren en ik deelde iets speciaals met de vrouw waar ik zo op lijk.
Als mijn kinderen mij vragen wat geloof voor mij is, geef ik aan dat het liefde is. Liefde van God voor alle mensen, maar ook de kracht van liefde die je kan geven en kan voelen. Om terug te komen op het Passieverhaal, de liefde van Jezus, voor zijn volgelingen. Hij koos ervoor om te lijden, zodat zijn volgelingen het misschien beter zouden krijgen.
Dat Jezus rondgelopen heeft ongeveer 2000 jaar geleden, dat is feitelijk bewezen. Ik heb de plekken bezocht waar hij geleefd heeft en waar mensen vergeten waar het om gaat in het verhaal: liefde voor elkaar, ipv strijd om een stukje van de wereld.
En dan probeer ik de kinderen te leren dat er altijd iets is om te delen. Zelfs als je zelf niet veel meer hebt, kan je delen wat je wel hebt en je zal er rijker uit komen, door de liefde die je daarmee ontvangt.
Ondanks, dat ik geloof in het verhaal van Jezus van Nazareth, staat er ook deze Pasen aan de ontbijttafel een extra bord. Als er iemand aanklopt, mag deze aanschuiven, want je weet nooit, misschien is het de Messias.
Behaald:
Doel #25: Uit eten geweest met Victor (en zijn oud-collega's)
In ontwikkeling:
Doel #36: Belastingen ingevuld met Papa, nu nog wachten op gegevens van Victor om deze af te maken.
Doel # 19: weer een aantal keer vegetarisch gegeten.
zondag 24 maart 2013
Ikusasa
Afgelopen vrijdag ben ik door een goede vriend meegenomen naar Ikusasa,
Ikusasa betekent ‘toekomst ’in Zulu. Verhalen en toekomstdromen van jongeren vormen de inspiratiebron voor deze productie.
De show is een kleurrijke mix van het spetterende muziek- en dansleven dat Zuid-Afrika rijk is; van traditionele Gospel tot African house, gebracht door een topcast van vijftien zangers dansers, acteurs en musici.
U wordt meegenomen naar het bruisende “Alexandra”, een van de grootste townships van Johannesburg, waar een nieuwe generatie haar bestaan opbouwt en haar dromen probeert waar te maken. We nemen een kijkje in het leven van de bewoners van 5th Street en maken zo kennis met verschillende muziek- en dansstijlen, maar ook met de karakters en verhalen daarachter.
Ikusasa, The future is now.
En tijdens die show, had ik veel flashbacks naar momenten in mijn eerdere leven. Opmerkingen in de show, die me terug deden gaan naar onze tijd in zuidelijk Afrika, over de hoop die we ervaren hebben onder de zeer arme bevolking. Het verlies wat iedereen op een moment in het leven tegen komt en de kracht die je dan hervind om door te gaan.
Ik moest denken aan de verontwaardigde reactie van een vriendin op het feit dat Nederland met "Serious request" wel 12 miljoen bij elkaar kan leggen, maar er tegelijkertijd honderden gezinnen in Nederland onder de armoede grens leven. (zichtbaar en onzichtbaar) en met kerst nog niet wisten of ze met oud en nieuw wel met vertrouwen op beter het nieuwe jaar in konden gaan.
Ik moest denken aan mijn Oom die in Lesotho al vele jaren met raad en daad actief is om de bevolking wijzer te maken en hen een betere toekomst wil bieden. http://paballong.roxer.com/
Voorbij kwamen de parallellen tussen gebeurtenissen en visie. Hoe een gebeurtenis je visie op zaken veranderd.
Ook sta ik stil bij de bijzondere reis, die ik met mijn gezin heb mogen maken http://olifanten.reismee.nl/ die nog steeds invloed heeft op hoe wij in het leven zijn gaan staan. De kernmerken die boven komen drijven en de kennis, die het mij heeft opgeleverd.
Maar bovenal de kracht om te vechten om ooit mijn kinderen nog meer van de wereld te laten zien, maar ook om terug te kunnen gaan en nog intensiever Afrika te kunnen beleven. Mijn taak is nog niet gedaan daar.
Dus op naar de toekomst, vol hoop en kracht!
EXTRA:
Regie: Senzo Zama
Musical director: Gama Mathonsi
Choreografie: Mapule Sesedinyane
Regisseur: Senzo Zama
Senzo heeft vanuit zijn eigen bedrijf Velvetrobe al voor diverse producties conceptontwikkeling, script en regie gedaan en is gewend om met passie een heel team van cast en creatives aan te sturen. Hij studeerde drama en Engels aan de universiteit van Zululand en doceert momenteel nog steeds aan de universiteit van Pretoria. Daarnaast werkt Senzo veel met dove kinderen in Zuid-Afrika en is hij vloeiend in gebarentaal.
Musical Director: Gama Mathonsi
Gama is producer, songwriter en muzikant en heeft al met vele beroemde muzikanten uit Zuid-Afrika gewerkt. Gama heeft bovendien al veel ervaring met het touren in Europa en het componeren en samenstellen van muziek voor verschillende voorstellingen.
Choreografie: Mapule Sesedinyane
Mapule heeft al een lange staat van dienst als danseres en choreografe en beheerst zo’n beetje alle denkbare dansstijlen van Afrikaans tot Contemporary en Urban. Zij was onder andere als choreografe betrokken bij SYTYCD Zuid-Afrika en werkte mee aan de choreografie voor de openings- en sluitingsceremonie van het WK in 2010.
bron: http://www.wereldtheater.com/shows/details/12_13_ikusasa
Ikusasa betekent ‘toekomst ’in Zulu. Verhalen en toekomstdromen van jongeren vormen de inspiratiebron voor deze productie.
De show is een kleurrijke mix van het spetterende muziek- en dansleven dat Zuid-Afrika rijk is; van traditionele Gospel tot African house, gebracht door een topcast van vijftien zangers dansers, acteurs en musici.
U wordt meegenomen naar het bruisende “Alexandra”, een van de grootste townships van Johannesburg, waar een nieuwe generatie haar bestaan opbouwt en haar dromen probeert waar te maken. We nemen een kijkje in het leven van de bewoners van 5th Street en maken zo kennis met verschillende muziek- en dansstijlen, maar ook met de karakters en verhalen daarachter.
Ikusasa, The future is now.
En tijdens die show, had ik veel flashbacks naar momenten in mijn eerdere leven. Opmerkingen in de show, die me terug deden gaan naar onze tijd in zuidelijk Afrika, over de hoop die we ervaren hebben onder de zeer arme bevolking. Het verlies wat iedereen op een moment in het leven tegen komt en de kracht die je dan hervind om door te gaan.
Ik moest denken aan de verontwaardigde reactie van een vriendin op het feit dat Nederland met "Serious request" wel 12 miljoen bij elkaar kan leggen, maar er tegelijkertijd honderden gezinnen in Nederland onder de armoede grens leven. (zichtbaar en onzichtbaar) en met kerst nog niet wisten of ze met oud en nieuw wel met vertrouwen op beter het nieuwe jaar in konden gaan.
Ik moest denken aan mijn Oom die in Lesotho al vele jaren met raad en daad actief is om de bevolking wijzer te maken en hen een betere toekomst wil bieden. http://paballong.roxer.com/
Voorbij kwamen de parallellen tussen gebeurtenissen en visie. Hoe een gebeurtenis je visie op zaken veranderd.
Ook sta ik stil bij de bijzondere reis, die ik met mijn gezin heb mogen maken http://olifanten.reismee.nl/ die nog steeds invloed heeft op hoe wij in het leven zijn gaan staan. De kernmerken die boven komen drijven en de kennis, die het mij heeft opgeleverd.
Maar bovenal de kracht om te vechten om ooit mijn kinderen nog meer van de wereld te laten zien, maar ook om terug te kunnen gaan en nog intensiever Afrika te kunnen beleven. Mijn taak is nog niet gedaan daar.
Dus op naar de toekomst, vol hoop en kracht!
EXTRA:
Regie: Senzo Zama
Musical director: Gama Mathonsi
Choreografie: Mapule Sesedinyane
Regisseur: Senzo Zama
Senzo heeft vanuit zijn eigen bedrijf Velvetrobe al voor diverse producties conceptontwikkeling, script en regie gedaan en is gewend om met passie een heel team van cast en creatives aan te sturen. Hij studeerde drama en Engels aan de universiteit van Zululand en doceert momenteel nog steeds aan de universiteit van Pretoria. Daarnaast werkt Senzo veel met dove kinderen in Zuid-Afrika en is hij vloeiend in gebarentaal.
Musical Director: Gama Mathonsi
Gama is producer, songwriter en muzikant en heeft al met vele beroemde muzikanten uit Zuid-Afrika gewerkt. Gama heeft bovendien al veel ervaring met het touren in Europa en het componeren en samenstellen van muziek voor verschillende voorstellingen.
Choreografie: Mapule Sesedinyane
Mapule heeft al een lange staat van dienst als danseres en choreografe en beheerst zo’n beetje alle denkbare dansstijlen van Afrikaans tot Contemporary en Urban. Zij was onder andere als choreografe betrokken bij SYTYCD Zuid-Afrika en werkte mee aan de choreografie voor de openings- en sluitingsceremonie van het WK in 2010.
bron: http://www.wereldtheater.com/shows/details/12_13_ikusasa
woensdag 13 maart 2013
Emotie
emo·tie (de; v; meervoud: emoties) 1aandoening van het gemoed; (plotselinge) ontroering
bron: vandale.nl
Na een zomer van grote schommelingen leek er stabiliteit ontstaan te zijn in mijn emotie.
Ik leerde zenuwen te doorstaan zonder oogkleppen te krijgen.
Ik leerde onzekerheid te bedwingen.
Ik leerde eerlijk te zijn ook al doet dat soms pijn.
Totaal onverwacht,
op een moment wat ik eigenlijk wel had kunnen zien,
ik ben moe en dat geeft schommeling,
overviel mij toch weer een vlaag van verdriet.
Een paar weken terug had ik met mijn dochter en haar vriendinnetje een gesprek over vriendschap. Dat vrienden het beste met je voor hebben. Dat vriendinnen het beste met elkaar voor hebben. Dat je met vriendinnen heus ruzie kan hebben, maar dat je het dan ook weer goed kan maken. De moeder van het vriendinnetje en ik zijn daar een positief voorbeeld van. Een vriendschap die juist door de tand der tijds weer glans kreeg.
Ik leer van mijzelf: ik verwacht eerlijkheid in een vriendschap.
Ik moet kunnen delen wat mij bezig houdt,
mooie dingen, verdrietige dagen maar ook kritische noten.
en bovenal: mij accepteren wie ik ben, met goede en minder perfecte kanten.
Liefs van mij
p.s. reageer hieronder als ik je vriendin ben.
bron: vandale.nl
Na een zomer van grote schommelingen leek er stabiliteit ontstaan te zijn in mijn emotie.
Ik leerde zenuwen te doorstaan zonder oogkleppen te krijgen.
Ik leerde onzekerheid te bedwingen.
Ik leerde eerlijk te zijn ook al doet dat soms pijn.
Totaal onverwacht,
op een moment wat ik eigenlijk wel had kunnen zien,
ik ben moe en dat geeft schommeling,
overviel mij toch weer een vlaag van verdriet.
Een paar weken terug had ik met mijn dochter en haar vriendinnetje een gesprek over vriendschap. Dat vrienden het beste met je voor hebben. Dat vriendinnen het beste met elkaar voor hebben. Dat je met vriendinnen heus ruzie kan hebben, maar dat je het dan ook weer goed kan maken. De moeder van het vriendinnetje en ik zijn daar een positief voorbeeld van. Een vriendschap die juist door de tand der tijds weer glans kreeg.
Ik leer van mijzelf: ik verwacht eerlijkheid in een vriendschap.
Ik moet kunnen delen wat mij bezig houdt,
mooie dingen, verdrietige dagen maar ook kritische noten.
en bovenal: mij accepteren wie ik ben, met goede en minder perfecte kanten.
Liefs van mij
p.s. reageer hieronder als ik je vriendin ben.
donderdag 28 februari 2013
Vooruit kijken
Ik heb mijn eigen klas! Samen met een collega, deel ik een kleutergroep tot de zomer. Ik ga 3 dagen voor die klas werken en zij 2, waardoor de hoofdverantwoordelijkheid op mijn schouders gaat komen.
Wat een eer! Ik ben net 2 dagen in het bezit van een diploma, maar ook beangstigend, ga ik het allemaal goed doen. Maar ik heb het vertrouwen, ik ga het goed doen!
Ik werd vanmorgen uit bed gebeld door de flex-pool. Of ik adhoc naar een school kon en ik heb "Nee" gezegd. En ik heb de hele dag al moeite met wakker worden en op gang komen. De afgelopen dagen hadden veel van me gevraagd en ik had even een time-out nodig. Even terug naar Niets doen, haken en TLC kijken. En onder de oppervlakte, terwijl ik me er nauwelijks van bewust ben draaide mijn radars overuren.
Het zal wel een hele inspanning zijn 3 dagen voor de klas en eigenlijk zou ik daarnaast nog 1 of 2 dagen ander werk moeten doen om mijn leven goed te kunnen leiden. Ineens bedacht ik me hoe ik dat beter in zou kunnen vullen, ik dacht weer buiten het boekje en geloof dat ik het juiste idee gevonden heb voor mij en mijn gezin.
Ik heb actie ondernomen en ik ga het eens voorleggen onder het genot van een kopje koffie.
Ik kan met recht zeggen: ik sta stil bij mijn werkende leven.
Doel #14. Stilstaan bij mijn werkende leven
Wat een eer! Ik ben net 2 dagen in het bezit van een diploma, maar ook beangstigend, ga ik het allemaal goed doen. Maar ik heb het vertrouwen, ik ga het goed doen!
Ik werd vanmorgen uit bed gebeld door de flex-pool. Of ik adhoc naar een school kon en ik heb "Nee" gezegd. En ik heb de hele dag al moeite met wakker worden en op gang komen. De afgelopen dagen hadden veel van me gevraagd en ik had even een time-out nodig. Even terug naar Niets doen, haken en TLC kijken. En onder de oppervlakte, terwijl ik me er nauwelijks van bewust ben draaide mijn radars overuren.
Het zal wel een hele inspanning zijn 3 dagen voor de klas en eigenlijk zou ik daarnaast nog 1 of 2 dagen ander werk moeten doen om mijn leven goed te kunnen leiden. Ineens bedacht ik me hoe ik dat beter in zou kunnen vullen, ik dacht weer buiten het boekje en geloof dat ik het juiste idee gevonden heb voor mij en mijn gezin.
Ik heb actie ondernomen en ik ga het eens voorleggen onder het genot van een kopje koffie.
Ik kan met recht zeggen: ik sta stil bij mijn werkende leven.
Doel #14. Stilstaan bij mijn werkende leven
dinsdag 26 februari 2013
Afstuderen
Ik heb eindelijk gedaan, waar ik al sinds 1995 aan gewerkt heb
doel #13. Afstuderen.
Ik kan me herinneren dat ik als klein meisje in de derde klas juf wilde worden. Ik maakte boekjes voor de juf met opgaven!
Op de Havo had ik een scheikunde leraar die wel wilde dat ik bij hem VWO ging doen, maar omdat ik het onderwijs in zou gaan, had hij er vrede mee dat ik met enkel mijn Havo van school ging.
Ik haalde met ups en downs mijn propedeuse en daarna was mijn koek even op. Ik had niet de energie en de motivatie om door te zetten. Ik haakte af en vond mijn roeping in het welzijnswerk en kinderopvang. Ik ging leven en vulde mijn leven met kinderen, en uiteindelijk die van mijzelf.
De kinderopvang veranderde en ik ook. Op het moment dat ik Robin naar school bracht, voelde ik het kriebelen. Oh Ja, dit vond ik leuk! Ik koos heel bewust om eerst met mijn gezin naar Zuidelijk Afrika af te reizen en Riejanne de kans te geven om net als haar broer, 2 jaar "didi" te genieten.
En daar was het moment dat ik startte met mijn deeltijdstudie. 2 avonden naar school en eerst 1, later 2 dagen stage per week. Veel goede momenten, leerzame momenten, maar ook confronterende en moeilijke momenten.
Het was een lange weg, maar ik ben er gekomen... en ik was daar niet gekomen, zonder de mensen om me heen...
Vandaag was het moment daar, met mensen om mij heen, om het getuigschrift te ondertekenen.
Ik kreeg onder het genot van een drankje, een persoonlijke speech van mijn Tutor Pim en met aanloop van diverse docenten een gezellig samen zijn, met als kers op de taart: de handtekening!
Ik mag mezelf nu Bachelor of Education noemen
Een bijzondere dag:
Waarbij ik ook nog even mensen ontmoette, die ik graag zie, maar op onverwachte plaatsen en positieve gebeurtenissen, maar dat is niet aan mij om op het web uit te pluizen.
doel #13. Afstuderen.
Ik kan me herinneren dat ik als klein meisje in de derde klas juf wilde worden. Ik maakte boekjes voor de juf met opgaven!
Op de Havo had ik een scheikunde leraar die wel wilde dat ik bij hem VWO ging doen, maar omdat ik het onderwijs in zou gaan, had hij er vrede mee dat ik met enkel mijn Havo van school ging.
Ik haalde met ups en downs mijn propedeuse en daarna was mijn koek even op. Ik had niet de energie en de motivatie om door te zetten. Ik haakte af en vond mijn roeping in het welzijnswerk en kinderopvang. Ik ging leven en vulde mijn leven met kinderen, en uiteindelijk die van mijzelf.
De kinderopvang veranderde en ik ook. Op het moment dat ik Robin naar school bracht, voelde ik het kriebelen. Oh Ja, dit vond ik leuk! Ik koos heel bewust om eerst met mijn gezin naar Zuidelijk Afrika af te reizen en Riejanne de kans te geven om net als haar broer, 2 jaar "didi" te genieten.
En daar was het moment dat ik startte met mijn deeltijdstudie. 2 avonden naar school en eerst 1, later 2 dagen stage per week. Veel goede momenten, leerzame momenten, maar ook confronterende en moeilijke momenten.
Het was een lange weg, maar ik ben er gekomen... en ik was daar niet gekomen, zonder de mensen om me heen...
Vandaag was het moment daar, met mensen om mij heen, om het getuigschrift te ondertekenen.
Ik kreeg onder het genot van een drankje, een persoonlijke speech van mijn Tutor Pim en met aanloop van diverse docenten een gezellig samen zijn, met als kers op de taart: de handtekening!
Waarbij ik ook nog even mensen ontmoette, die ik graag zie, maar op onverwachte plaatsen en positieve gebeurtenissen, maar dat is niet aan mij om op het web uit te pluizen.
Abonneren op:
Posts (Atom)