Bureau

Mijn bureau is er uit!!

Niet dat de woonkamer nu bewoonbaar is, maar mijn doel is behaald!

#31. Bureau weg uit de woonkamer!

Nu moeten de onderdelen nog weg geruimd en de piano verplaatst, maar dat is een bijzaak!

doel # 54 boeken lezen...

Gisteren heb ik weer een mooi boek uitgelezen:

Ik word geïntrigeerd door de historische romans van Simone van der Vlugt. 

Ik vond het toepasselijk dat ik net dit boek over Willem I gestart was, toen het bericht kwam dat Koningin Beatrix ruimte maakt voor een nieuwe Koning. 

Het is 1553, de vooravond van de Tachtigjarige Oorlog. De katholieke Lideweij Feelinck krijgt een relatie met Andries Griffioen, aanhanger van het protestantisme. Om met hem te kunnen trouwen trotseert ze de wil van haar vader, die met haar breekt en haar onterft.

Het jonge stel vestigt zich in Breda, waar ze een nauwe band krijgen met prins Willem van Oranje. Maar het politieke klimaat verandert, het protestantisme wint terrein terwijl onder koning Filips de inquisitie hoogtij viert. Willem van Oranje vlucht naar Duitsland, waar hij zijn legers organiseert om in opstand te komen tegen koning Filips.

Lideweij vlucht met haar gezin naar het rustige Naarden in het Noorden, waar ze zich veilig waant. Tot een verschrikkelijk lot het kleine stadje treft, met een gewelddadige en bloedige volksopstand tot gevolg.

(bron: www.simonevandervlugt.nl)

doel # 10 afstudeer portfolio afronden

Nog nooit was ik zo zonder zenuwen naar een gesprek vertrokken. 

Ik was zo trots op mijn trots-portfolio! Ik wist precies waarom ik deze keuzes gemaakt heb en dat portfolio is gewoon mij! 

Ik wist dat ik heb laten zien dat ik gegroeid was, mijn assessment was zo het bewijs dat ik klaar ben voor het echte leven voor de klas. Daar kan niets meer tegenop, dus in dit gesprek voelde ik me eindelijk vol zelfvertrouwen. Het vertrouwen wat ik een jaar geleden verloor, maar dat ik weer gevonden heb. 

Wat voelt dat fijn: 

met vertrouwen over je werk praten,

met vertrouwen over jezelf kunnen praten

met open en opgewekte blik er kunnen zitten en 

met vertrouwen kunnen zeggen: Dit ben ik! 

the day after

Wat was ik gisteren avond moe! Nadat de kinderen in bed lagen en de telefoontjes gevoerd waren, kwam er een enorme moe-golf over mij heen stromen. En dan is er maar 1 ding wat je moet doen... slapen. En ik kan me niet herinneren dat ik zo diep, zo lang geslapen heb, tot de wekker ging.

Omdat ik al weken lang de vrijdag niet zelf de kinderen naar school heb kunnen brengen (en dus ook een paar juffen nooit zie) stond ik met veel enthousiasme op tijd weer naast mijn bed. En wat heb ik een energie! (Volgens mij loop ik nog op endorfine) Even een brood aan gezet, thee en koffie gezet en aansluitend mijn meisje gewekt (mijn jongetje heeft griep en is blijven slapen.)

Het leek wel of ik op wolkjes liep, met vleugeltjes vloog over de weg met de fiets. In mijn hoofd rond zoemend het bericht dat ik mijn assessment voldaan heb! En ook op school heb nog een paar felicitaties in ontvangst mogen nemen. Mijn wangen zijn gewoon een beetje beurs van al die zoenen. Het enorm enthousiaste en meelevende team van mijn stage school heeft me massaal gezoend gisteren. De warmte en liefde die dat team me de afgelopen weken heeft meegegeven... ik wordt er emotioneel van.

en nu:

• Trainen voor de Almere Cityrun
• Naar de vrijdagochtend markt 
• Starten met de renovatie van mijn huishouden. 
• En natuurlijk lekker even niets !!! (lezen, haken, knutselen) 

ps. het punt afstuderen wordt pas groen als ik het bewijs in mijn handen heb!

doel #11. Mijn praktijk assessment voltooien

 doel #11. Mijn praktijk assessment voltooien

Vandaag was het zover, ik was al voor 5 uur wakker, en ik had last van mijn zenuwen. Tot een uur of 6 heb ik nog liggen lezen en tegen half zeven ben ik eruit gegaan. Tijd om me klaar te maken voor een memorabele dag.

Op school werden al van alle kanten succes wensen toegeworpen en kreeg ik veel positieve aanmoediging. Velen zijn me voor gegaan!

Ik heb de kinderen aan het werk gezet, en toen begon het wachten.

Vlak voor negen, kwamen ze in de klas, mijn assessoren, Pim en Harriët. En daar begon de les.

Tijdens mijn les kwam ik al op punten die anders konden en anders hadden gemoeten, maar je kan niet terug. De kinderen werkten enthousiast en gedreven, het onderwerp sloot aan!

De les vloog voorbij, ik had nog een uur met ze door kunnen werken, maar ik moest afronden. Daarna wederom wachten. Eerst moest ik namelijk mezelf evalueren/reflecteren. Vervolgens kwamen de vragen van de assessoren. Ik legde precies de vinger op de zere plek, wat in mijn voordeel werkt. Als je zelf doorhebt wat anders moet, dan leer je ervan!

Daarna mocht ik weer weg, en gingen zij het verslag opstellen. De enige mededeling die ik heb gekregen was: je hoeft je geen zorgen te maken. Maar op zo'n moment geeft me dat niet voldoende vertrouwen om door te gaan. Ondertussen glippen collega's hun lokaal uit om te vragen hoe het ging... en ik wist nog steeds niets zeker.

Pas tegen 11 uur kwam het verlossende woord en kreeg ik de reflectie van de assessoren: een Ruim Voldoende!

Het mooiste uit het verslag is: Je bent trots dat je juf mag zijn!

Dit was mijn grootste hobbel in het afstudeer proces, op wat formaliteiten na ben ik nu klaar!

Ik heb daarna afscheid genomen in mijn klas en heb met een warm gevoel mijn stage afgesloten! Toen het bericht kwam dat ik geslaagd was, ontstond er een spontaan applaus!

Jacoba, Dochter van Holland

Ik heb het lees virus weer te pakken.
Het eerste boek wat ik van Simone van der Vlugt las, was de amulet en ik was gelijk gevangen
Dit boek  is een historische roman en wist me snel te boeien.

Ik heb bij de bieb nog meerdere boeken gereserveerd...



In deze historische roman kruipt Simone van der Vlugt op overtuigende wijze in de huid van Jacoba van Beieren (1401-1436). Jacoba was haar tijd ver vooruit, stak haar feministische ideeën niet onder stoelen of banken en koos ook in de liefde niet altijd voor de makkelijkste weg.

Het lot was Jacoba slecht gezind. Op haar vijftiende werd zij al weduwe en een paar maanden later overleed haar vader, Willem VI, hertog van Beieren. Zo werd zij op haar zestiende gravin van Holland, Zeeland en Henegouwen.

We leren een vrouw kennen die veel te verduren krijgt, maar zich daar niet bij neerlegt en door het onrecht dat haar wordt aangedaan juist strijdbaarder wordt.

Simone van der Vlugt laat ons niet alleen een hertogin zien die ten oorlog trekt om haar gewesten te verdedigen,maar ook Jacoba’s persoonlijke kant: de ontwikkeling van een kwetsbaar, volgzaam meisje tot een volwassen, sterke vrouw. Haar relatie met haar moeder is er een die voor vele vrouwen herkenbaar zal zijn.

Op een knappe manier weet Simone van der Vlugt ons deelgenoot te maken van een oud-Nederlands kostuumdrama en laat ze ons een duik nemen in een geschiedenis waar weinigen een duidelijk beeld van hebben.
(bron: http://www.simonevandervlugt.nl/ )

zenuwen

De laatste stappen van mijn studie worden genomen. Ik heb de bestanden van mijn assessmentles verzonden aan mijn assessoren.
Nu moet ik afwachten tot het moment daar is, dat ik mijn veldassessment ga doen. En dat wachten is zenuwslopend. Het is het allerlaatste wat ik nog moet doen om af te studeren en daar hangt veel vanaf.

Het moeilijke vind ik dat iedereen zegt dat ik het kan: maar ik geloof mezelf (nu/nog) niet. Ik ben niet voor niets vaak teleurgesteld, door mijzelf en over mijzelf.

Ooit bracht een vriendin het volgende gebed tot mij, wat ik tijdens nachtelijke pieker uurtjes herhaal om mezelf rust te geven.

"Sereniteitsgebed" 

Heer, geef me de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de berusting om te accepteren wat ik niet kan veranderen 


en de wijsheid om het verschil te zien.

(Reinhold Niebuhr)

Dat zal ik komende nachten regelmatig herhalen!